Vijf dorstende zielen, elk met hun eigen levensverhaal
Uit de Gelderlander dd. 02-02-2008
Door Nicole Beaujean
ARNHEM - Onze-Lieve-Heer heeft vreemde kostgangers. Maar verlangt niet iedereen naar liefde, bevestiging, troost en aandacht?
Ondanks die universele menselijke behoeften is waarachtig contact zo ongeveer het moeilijkste wat er is. Veel te vaak blijven pogingen tot communicatie steken in egocentrisch navelgestaar.
Onder regie van Michiel de Regt maakte een selectie van vierdejaars studenten van de theaterafdeling van ROC Rijn IJssel het theaterstuk B.A.R.. Daarin liepen de emoties gisteravond hoog op.
De oorspronkelijke zes personages waren door ziekte gereduceerd tot vijf, aangevuld met een symbolische etalagepop. Vijf dorstende zielen, elk met hun eigen levensverhaal, obsessies en valkuilen. Van overspel tot smetvrees, van plastische chirurgie tot slapeloosheid; alle cafégangers kampen met hun eigen demonen.
De blinde barman speelt een onduidelijke sleutelrol en heeft de meest retorische monologen. Dat maakt hem tot het minst herkenbare karakter, overigens zeker niet onverdienstelijk vertolkt. Ook de non-verbale actie in B.A.R. roept de nodige vraagtekens op. De boodschap is duidelijk, maar potsierlijk struikelen of zelfs instorten maakt het impliciete onnodig expliciet.
Tweemaal wordt het publiek zeer onverwacht, maar zeker aangenaam getrakteerd op live zang: soft-erotisch respectievelijk doorleefd in 'Lovin' Whiskey' van Bonnie Riatt.
De apotheose is een compilatie van televisiefragmenten met een hoog emo-gehalte. Ze zijn een bizarre uitvergroting van de microwereld van de bargasten, die de fragmenten in stomme verbazing aanschouwen. En zo zorgen we met z'n allen voor hysterische kijkcijfers. Maar luistert er ook iemand?
