De KOM-pagnie
2003: 'The art of training a goldfish'
De titel is ontleend aan een uitspraak van de Duitse choreograaf en theatermaakster Pina Bausch die, zoals ze het zelf noemde, "haar dansers traint zoals je een goudvis traint".
Op basis van spel- en danstrainingen, analyses van het werk van Bausch en het door spelers aangedragen materiaal, is deze voorstelling gemaakt.
"The art of training a goldfish" is een voorstelling, met een hoge fysieke inzet, humor, dans, spel, tekst en beweging en een hoog theatraal gehalte.
Regisseur: Peter Löhr - Choreograaf: Inet Arts
Deze productie is door TheaterwerkNL geselecteerd voor het Landelijk Circuit en zal in 2004 elders in het land te zien zijn.
Deze voorstelling kreeg:
Twee keer goud!
Op de Theater-4-daagse werd de Arend Hauer Theaterprijs ter waarde van 5000 euro toegekend! En daarnaast nog eens een prijs voor het mooiste moment uit een voorstelling.
Volgens de jury:
'In The Art of training a Goldfish zagen we veertien mensen. Veertien lichamen. Veertien namen. Veertien geboorteplaatsen. Echte mensen die met hun echte lijven, hun echte stemmen, hun echte verhalen theater maakten. Het soort theater dat je ontroert, waarin je je eigen leven herkent, je eigen leven relativeert, erom lacht, erom huilt. Een montagevoorstelling met dans.'
Gelderlander 19 november 2003
Een goudvis om in een geheim doosje te doen
Op de vraag aan Pina Bausch hoe ze haar dansers traint, antwoordde de Duitse choreografe: 'Zoals je een goudvis traint'. Grote kans dat de vragensteller heeft gereageerd met een onthutst: 'oh!
Door CEES HILBERDINK
'Want hoe doe je dat, een goudvis leren dansen? Niet hét antwoord, maar wel een antwoord, een heel goed antwoord zelfs, gaf danstheatergroep De geheime goudvis.
Het begon met een introductie, waarbij de namen van de dertien acteurs speels over hun tongen dansten. Namen die koosnaampje werden, of scheldwoordje, of nikszinnetjes. Daarna ontrolde in de beste traditie van Bausch, die dansers op de eerste plaats als toneelpersoonlijkheden ziet, een schouwspel van beweging, ballet, zang en theater. Gebaseerd op een maatschappijkritische ondertoon. Met schepjes diepzinnigheid, die gelukkig een aantal concrete uitwerkingen kregen. Zoals in het barokke slaaplied dat zich zowel manifesteerde als een commentaar op onze ingedutte samenleving als een ontroerende opmaat naar het verbeelden van het vluchtelingenprobleem.
Bewogen beweging. Eindigend in een rouwende figuratie, begeleid door muziek van een subliem uitgekozen gospelsong. Om te janken zo mooi. En in een doosje te doen en heel goed te bewaren.
Sterk, lekker vies en hilarisch was de scène over de haat-liefde verhouding die vrouwen hebben met hun eigen lichaam. Is het minder mooi, dan maken we het toch mooi. Of we vreten ons vol totdat we bevredigd raken door verdriet. In hoog tempo wisselden taferelen zich af. Het feestje der eenzamen, twee duiven die deden wat twee duiven op een dakrand plegen te doen, de persoonlijke stedentocht. En het meeslepende Verstoppertje Spelen . Stil spel, waarbij het kleverig gekraak van plakband een hoogst effectief rekwisiet bleek te zijn. Prachtig was de zangeres met het lied De nacht nadat je ging. Met bungelende sigaret en fascinerende doorrookte stem. Met de impact om met één reusachtige trek alle rookvrije ruimten in ons land op te heffen.
Ondanks de liefdevolle ijver raakte hierna de voorstelling helaas in een dipje. Vormen begonnen zich te herhalen, de spanning dreef weg. Maar toen kwam gelukkig nog Ik wil naar Jerusalem. Oh ja, de voorstelling heette: The art of training a goldfish. Maar dat had u inmiddels al begrepen.
Voorstelling The art of training of training a goldfish door De geheime goudvis. Regie: Peter Löhr. Choreografie: Inet Arts. Gezien: 18/11 Stadhuishal Amhem.
|
