Dinges
2002: ' Bernarda Alba, mijn zusters en ik'
Na de dood van haar man kondigt Bernarda Alba een rouwperiode af: acht jaar lang zullen zij en haar dochters het huis niet mogen verlaten. Hun enige verbinding met de buitenwereld is het personeel. Dan komt er een man aan het raam ...
Rondom een bewerking van 'Het huis van Bernarda Alba' van Federico Garcia Lorca wordt op persoonlijke wijze invulling gegeven aan vragen als: wat is typerend voor een vrouwengemeenschap/zusterschap, voor jezelf als vrouw, voor een moeder en wat als er een man in het spel is. Acht jonge en twee volwassen vrouwen brengen een voorstelling met spel, dans, bewegings-improvisaties, humor, ontroering en veel muziek.
regie: Adriana Jens
spel: Suzanne de Boer, Michelle Canestrelli, Nora Iburg, Adriana Jens, Jasmijn Langbroek, Cézanne Monteiro, Mieke Muller, Jolein Schaap, Sanne van der Veen, Lisette van Zaalen.
choreografie: Inet Arts
vormgeving: Suzanne Geeris en Jan van de Hatert
techniek: Hugo Hendrickx en Lucas Monteiro
Parktheater: 14, 22 en 23 juni 2002
De Gelderlander donderdag 13 juni 2002
Vleugje lichtheid in toneelklassieker
Ploeteren was het de afgelopen maanden. Of het resultaat al die moeite waard was, wordt vrijdagavond duidelijk. Jongerentheatergroep Dinges uit Arnhem speelt dan een stuk van Federico Garcia Lorca.
Door MARTIN HERMENS
ARNHEM . Regisseur Adriana Jens haalde zo'n beetje alles overhoop.Tijdens een werkweekeinde in maart vielen de kwartjes voor de spelers van Dinges.
"Het zijn hun teksten, ideeën en talenten die in deze voorstelling naar voren komen", zegt Jens. ,,Ik heb al dat materiaal alleen in de juiste vormen gegoten." Lag vorig seizoen de nadruk bij de toneelgroep op tekstinterpretatie, dit keer werkte Jens met haar spelers aan vorm en beweging. Uitgangspunt vormde het toneelstuk La casa de Bernarda Alba van Federico Garcia Lorca. In deze klassieke toneeltekst kondigt moeder Alba na de dood van haar man een rouwperiode van acht jaar af.Al die tijd zullen de moeder en haar dochters het huis niet verlaten. Een intrigerend gegeven, vond Jens.
"Want wat doen vrouwen als ze bij elkaar opgesloten zitten? Dinges heeft acht spelers, allemaal meiden in de leeftijd van veertien tot en met achttien jaar. ,,Ik ben met hen gaan praten over hoe zij in zo'n situatie zouden reageren."
Op basis van improvisaties onderzocht ze hoe jonge vrouwen van deze tijd met de thema's uit die toneelklassieker omgaan. ,,Een fascinerende manier om een toneelvoorstelling te maken", zegt Jens nu.
,,Het was een zwaar proces, maar ik durfde het aan met deze groep spelers."
Op tal van manieren peuterde de regisseur bij de spelers informatie los. Ze gaf onder meer opdrachten, legde vragenlijsten voor en liet ze houdingen en bewegingen verzinnen. Daaruit destilleerde ze het verhaal voor de productie Bernarda Alba, mijn zusters en ik. ,,De meiden wisten niet waar ik mee bezig was. Pas tijdens dat werkweekeinde kwam alles terug. Daar zijn ook de scènes ontstaan. Toen begrepen ze waar ze al die tijd aan gewerkt hadden."
,,Het is een ingewikkelde manier van een voorstelling maken", erkent Jens.
,,Aan de andere kant wilde ik zoveel mogelijk spontaniteit en originaliteit behouden. Als je tegen jongeren zegt: ik wil die kant op, dan gaan ze alles zelf inkleuren.
Dat is nu niet gebeurd." Het stuk van Lorca staat bekend als behoorlijk zwaar. Met haar werkwijze probeert Jens er een vorm van lichtheid aan toe te voegen.
,,De prachtige taal en symboliek uit het origineel blijven overeind. Ik heb er een leuk kijkspel van gemaakt waarin jongeren het verhaal naar zich toe trekken. Daar schuilt meteen het boeiende van de voorstelling in."
Of het ook de voorstelling is geworden die ze voor ogen had? Jens daarover: ,,Bij deze werkwijze kun je niets voor ogen hebben, want je weet vooraf niet wat de spelers gedurende het proces aandragen."
De Gelderlander . zaterdag 15 juni 2002 THEATER DINGES
Jongeren spelen vol overtuigingskracht
Door MIEKE HENDRIKS
Het stuk heet Bernarda Alba, maar dat wisten jullie waarschijnlijk ook wel. Ik speelde oudste dochter. Dat is de belangrijkste rol." Ter introductie vertellen alle speelsters even kort iets over het stuk en hun rol. Ze gaan daarbij in, op verschillen of overeenkomsten die ze hebben met hun personage. Zo heeft één meisje in het echt nooit ruzie met haar moeder.
Moeder Alba kondigt een periode van rouw aan. Haar man is overleden en daarom zullen zij en haar zeven dochters zich de komende jaren toeleggen op naaien, breien en ongelukkig zijn. Uiteraard wordt deze mededeling niet met vreugde ontvangen. Dan spookt er ook nog eens een jongeman rond het huis, op wie meerdere dochters verliefd zijn. Jongerentheatergroep Dinges maakte een bewerking van La casa de Bernarda Alba, van Federico Garcia Lorca. Dit toneelstuk vormde een handvat om een voorstelling te maken over de belevingswereld van (jonge) vrouwen. En deze belevingswereld is soms erg persoonlijk. Tussen de scènes worden verhalen en meningen vertelt. Deze wekken de indruk dat ze écht zijn, en eerlijk. Als publiek kun je, je bijna een voyeur voelen wanneer de meiden vertellen wat ze doen als ze
een jongen leuk vinden. Of als een meisje vertelt dat ze mensen haat. Vooral domme mensen. Dit soort uitspraken maakt de voorstelling toch wel erg boeiend. In het begin missen we, door al die persoonlijke verhalen, het oorspronkelijke verhaal van Garcia Lorca even, maar tegen het einde wordt dat weer goedgemaakt. Jammer hierbij, is dat de dramatische eindscène (zelfmoord), erg snel wordt uitgespeeld. En dan is er beweging, muziek en zang. De bewegingsstukken zijn een lust voor het oog. Ze zitten strak in elkaar en zijn absoluut geen cliché dansjes.
Ook de muziek lijkt met zorg gekozen te zijn. Geen voor de hand liggende top 40 songs bijvoorbeeld. Met kracht en flair paraderen de meiden op de vloer en staan ze voor de volle honderd procent achter hun mening en rol. Ook al hadden zouden zij zelf de dingen anders doen, hun overtuigingskracht is groot en meeslepend.
Bernarda Alba zit vol beweging, integriteit en geeft de kijker een behoorlijke dosis energie mee naar huis.
|
