Droom
1995: 'De kleine zeemeermin'
De Gelderlander maandag 2 oktober 1995
Een oneindige diepzee voor De Kleine Zeemeermin
Door Suzanne Hoenderdaal
Soms heet de groep Damesdroom en (heren niet), een andere keer is het Damesdroom en (heren ook). Voor 'De Kleine Zeemeermin' waren geen mannelijke spelers nodig, dus was het weer: en heren niet De amateur-groep repeteert en speelde dit keer in de fotostudio van Henri Ter Hall aan de Noordelijke Parallelweg. Een prachtige ruimte voor dit doel, dankzij de rondhorizon (voor de fotograaf) die geen hoeken en overgang van vloer naar wand laat zien, waardoor er een immense diepte ontstaat.
Er was een onderwater klimaat geschapen met doorzichtige vissen, terwijl de beroemde Kleine Zeemeermin van Andersen met haar zusters, haar grootmoeder, de heks en later de prins en alle andere 'landrotten' op barkrukken op de voorgrond zaten.
Judith Herzberg heeft het bekende sprookje bewerkt tot een poëtisch spel met een prachtige tekst. Nelleke Verweij maakte er een gestileerde, statische voorstelling van, waardoor de nadruk op die tekst viel. Een rijmtekst die af en toe ook a capella werd gezongen of door middel van stemmen ritmisch ondersteund.
De zeemeermin zelf was de enige met een vaste rol. De vier andere speelsters namen alle andere personages voor hun rekening. Het stuk liet twee werelden zien: de onderwaterwereld en de wereld op het land. Ofwel: de periode van het kind en die van de volwassene. Het kleine meisje is nieuwsgierig naar 'later' en zit vol vragen die maar moeilijk te beantwoorden zijn. De liefde maakt haar tot vrouw. Dat betekent stomheid (onmondigheid) en pijn lijden en tenslotte opgaan in het schuim van de zee. Het is niet gemakkelijk voor amateurs om op een kruk gezet te worden en geen handeling te krijgen. Toch werkte het voortreffelijk in dit geval. Mede dankzij de stilering. Ook het zingen doorbrak de op de loer liggende eentonigheid.
Hoe prachtig de diepte van de studio ook was, er kleefde één nadeel aan: het galmde. Door dit akoestische euvel was niet iedereen altijd even goed te verstaan. Muziek doet het dan weer goed in zo'n ruimte. AI met al: heel mooi en heel zuiver zonder fratsen die Herzbergs bewerking bleek te kunnen missen als kiespijn.
|
