Droom
1996: 'Los zand'
Stel: U bent met familie en genodigden bij elkaar voor een huldiging. Het feestvarken laat op zich wachten. Hoe in zo'n geval de tijd door te komen en bovenal: hoe houdt u het gezellig?
'Los zand' is een komedie van Annie M.G Schmidt.
regie: Edwim Peters en Jochem de Rooi
spel: Pauline Blanken, Robbert van Buuren, Ria Esselink, Willeke van Laar, Rita Oldenhave, Bert van der Sluis en José Stuyt.
Parktheater 5, 6 en 7 juli 1996
DE GELDERLANDER ZATERDAG 6 JULI 1996
Luchtige avond met tuimelende duikelpopjes
Los Zand van Annie M.G. Schmidt door Damesdroom en Heren weer.
Door Suzanne Hoenderdaal
Hoe houden we het gezellig als het te huldigen feestvarken op zich laat wachten? Als de volwassen dochter vol frustraties zit tegen haar moeder? Als moeder zelf er met haar lesbische vriendin vandoor wil en als alle genodigden intussen de omzet van de bar verhogen?
Amusant
Los Zand van Annie Schmidt is een luchtige komedie met van die typische komedie-ingrediënten. Diep graven doet het niet, maar het loopt en is amusant, De twee regisseurs hebben les één van het regisseren goed onthouden: laat de spelers vooral verstaanbaar zijn en zich frontaal op de zaal richten. Met je rug naar het publiek spreken is een doodzonde. Het is een wat verouderde regisseursles, met als effect dat de spelers tegen de zogenaamde vierde wand aan staan te praten en het geheel er nogal stijfjes uitziet
Pleps
Maar daarom niet getreurd. Het gezin van het Belangrijke Personage wacht in een soort hal en wenst zich aanvankelijk niet onder het pleps te mengen, Moeder met haar teruggevonden vriendin van vroeger dochter met haar provo-achtige echtgenoot, zoon met zijn stijve boekhouderspak. Al wachtend valt de illusie van happy family in duigen. Het zijn dan ook allemaal types die wel moeten botsen: de keurige mevrouw met haar weelderige leven, de nonconformistische artistieke vriendin, de dochter die meeloopt in alle demonstraties voor mensenrechten en de zoon die in paniek raakt bij gedachten over 'wat de mensen er wel van zullen denken'. De schoonzoon lacht zich rot en amuseert zich uitstekend.
File
Nog een paar tegenpolen marcheren op en af: een domme plastic voorzitster en een geëxalteerde oud-medewerkster van het Personage.
Terwijl het feestvarken ergens in de file zit of in de gevangenis of in een botsing in de mist of in een taxi - de berichten variëren nogal - raakt de stemming steeds verbitter, Moeder en vriendin hebben appeltjes te schillen, moeder en dochter ook en zoon zit in de zenuwen wegens een schandaal dat uitgerekend nu wel eens los zou kunnen barsten.
Ondanks niet het altijd even lekker lopende spel staat Schmidt natuurlijk borg voor vlot bekkende dialogen, humor en ritme. In feite gebeurt er niet zo heel veel. De levens die even een duwtje krijgen tuimelen een beetje om, botsen hier en daar tegen elkaar aan en komen tenslotte weer overeind te staan als duikelpopjes.
|
