Onder regie van Michiel de Regt maakte een selectie van 4e jaars studenten van de theaterafdeling van ROC Rijn IJssel het theaterstuk B.A.R
Verschillende bestaande teksten vormen samen een nieuw geheel. Zes man in een café. Een stuk over liefde, leegte, lust en liposuctie.
He jij daar!
Ja jij
Ja
Kijk naar me
Ik ben toch je meisje?
Toch?
Ik ben toch je meisje?
regie: Michiel de Regt spel: Thari Wubben, Nina van Campen, Denise Aznam, Loesje Terhorst, Roderick Bredenoord en Marlies van der Schot lichtontwerp: Dave Gönner productieassistent: Dirk Geurtzen fotografie: Kropot met dank aan: Dirk Geurtzen, Marlou Stoffels
voorstellingen: vr 1, za 2, en zo 3 februari
locatie: Huis van Puck , Parkstraat 34a, Arnhem
Pucks Productiehuis
Vanaf september 2007 is het Productiehuis van Puck gestart. Het Productiehuis wil ervaren regisseurs met een goed plan de kans geven theater-voorstellingen te maken in een professionele context.
In Pucks Productiehuis wordt gewerkt met ervaren amateurspelers en 3e en 4e jaars studenten van de opleiding Artiest van het ROC Rijn IJssel college uit Arnhem. Ervaren regisseurs met een goed plan krijgen in Pucks Productiehuis de kans een theatervoorstelling te maken in een professionele context.
Vijf dorstende zielen, elk met hun eigen levensverhaal
Uit de Gelderlander dd. 02-02-2008
Door Nicole Beaujean
ARNHEM - Onze-Lieve-Heer heeft vreemde kostgangers. Maar verlangt niet iedereen naar liefde, bevestiging, troost en aandacht?
Ondanks die universele menselijke behoeften is waarachtig contact zo ongeveer het moeilijkste wat er is. Veel te vaak blijven pogingen tot communicatie steken in egocentrisch navelgestaar.
Onder regie van Michiel de Regt maakte een selectie van vierdejaars studenten van de theaterafdeling van ROC Rijn IJssel het theaterstuk B.A.R.. Daarin liepen de emoties gisteravond hoog op.
De oorspronkelijke zes personages waren door ziekte gereduceerd tot vijf, aangevuld met een symbolische etalagepop. Vijf dorstende zielen, elk met hun eigen levensverhaal, obsessies en valkuilen. Van overspel tot smetvrees, van plastische chirurgie tot slapeloosheid; alle cafégangers kampen met hun eigen demonen.
De blinde barman speelt een onduidelijke sleutelrol en heeft de meest retorische monologen. Dat maakt hem tot het minst herkenbare karakter, overigens zeker niet onverdienstelijk vertolkt. Ook de non-verbale actie in B.A.R. roept de nodige vraagtekens op. De boodschap is duidelijk, maar potsierlijk struikelen of zelfs instorten maakt het impliciete onnodig expliciet.
Tweemaal wordt het publiek zeer onverwacht, maar zeker aangenaam getrakteerd op live zang: soft-erotisch respectievelijk doorleefd in 'Lovin' Whiskey' van Bonnie Riatt.
De apotheose is een compilatie van televisiefragmenten met een hoog emo-gehalte. Ze zijn een bizarre uitvergroting van de microwereld van de bargasten, die de fragmenten in stomme verbazing aanschouwen. En zo zorgen we met z'n allen voor hysterische kijkcijfers. Maar luistert er ook iemand?
