Parktheater is perfect voor try-outs

Reijn & Goed testen hun acts

"Het Parktheater heeft heel veel voor ons betekend. Het is leuk dat het altijd volle bak is bij Open Podia. Het publiek is heel positief ingesteld en gaat lekker achteroverzitten en denkt: 'oké laat maar komen.' Ze staan heel erg open voor dingen. Dat is perfect voor try-outs," zegt Renate Reijnders, de helft van het Arnhemse cabaretduo Reijn & Goed over de optredens in het Parktheater.

'Alarmfase 2'

Renate Reijnders en Kim Goedegebure deden de toneelschool in Arnhem. Ze studeerden af in 1997 en wonnen in 2000 het Leids cabaretfestival met de voorstelling "Glad IJs". Op vrijdag 9 januari 2004 deed het duo het Parktheater in Arnhem weer aan met de voorstelling Alarmfase 2.

'Hard Slikken!'

Vanaf september 2005 wordt de derde voorstelling 'Hard Slikken!' in het hele land gespeeld. Deze voorstelling is uitermate geschikt voor huisvrouwen, hoerelopers, pizzakoeriers, kroegtijgers, hangjongeren, buitenlanders, orgelmannen, gynaecologen, bimbo's, bobo's, rambo's, invaliden, oorlogsslachtoffers, vakkenvullers, dwangneuroten, etosmeisjes, draaideurcriminelen, anorexia's, aardappelboeren, bijstandmoeders, zakkenvullers, lijkenpikkers, landverraders, zeikmossels, kutzwagers, mimespelers, slijmballen en cabaretlullen.

Trommelstokjes als machtsmiddelen

In hun eerste programma 'Glad ijs' probeerden Reijn & Goed een logica te ontdekken in de wereld. Dat doen ze op een originele en soms haast onnavolgbare manier. De scène waarbij Goed tegen het publiek een boekje open doet over Reijn is heel spannend. Reijn heeft geen mavo-diploma kunnen halen omdat ze slecht was in wiskunde. Goed babbelt er met duidelijk leedvermaak op los. Als ze zich even later omdraait, ziet ze de koude blik van de ander. Reijn staat klaar met stokjes in haar handen. Waarschijnlijk met niet zo fraaie bedoelingen want Goed werpt zich schuldbewust op de grond en smeekt: "Nee niet de stokjes, alsjeblieft..." Als ze het voor elkaar krijgt twee stokjes af te pakken verandert haar houding compleet. Stokje zijn symbolen voor macht dus. Ze steekt ze onder haar oksels en doet een kunstje dat wel heel erg simpel is. Zo simpel dat de hele zaal plat ligt van het lachen. Met een triomfantelijke blik herhaalt ze de truc. Het is juist deze kinderlijke en eerlijke ijdelheid die de scène zo grappig en ontwapenend maakt.

Smoelentrekkerij

De twee beginnen met de stokjes op denkbeeldige trommels te slaan. Precies op het geluid, Ze trekken daarbij smoelen die het gedrag van de ander becommentariëren. Er zijn geen woorden nodig, het publiek snapt het. Soms delen ze elkaar een mep uit met de stokken. Ook weer precies op het geluid. Door geen echte trommels te gebruiken maar denkbeeldige kunnen ze zich dit veroorloven. Reijn & Goed maken op deze manier steeds speels gebruik van theatrale middelen.

Mime

Het aantal rekwisieten is klein. Renate: "Dat is een bewuste keuze. Je kunt je afvragen: wat heb je nodig op het podium? Nou ik heb mezelf en Kim, dat is het en daar gaan we een uur mee vullen. En de muziek. Dus helemaal geen verkleedpartijen en rekwisieten. Alles is gemimed. Je kunt bijvoorbeeld met de scene met de country-act een cowboyhoed opzetten. Dat doen we niet. We maken het gebaar en dan is het ook duidelijk. We willen niet alles voorkauwen aan het publiek, van sommige grappen weten we ook dat niet iedereen die snapt. Dat zetten we bewust in."

Publiek als onderdeel van de voorstelling

Het publiek is onderdeel van het stuk. In sommige scènes worden de bezoekers direct aangesproken. Reijn veronderstelt bijvoorbeeld zomaar dat de tweede vrouw van links op de eerste rij wel een hond zal hebben. "Ik hoor dat jij een hond hebt... leuk," Zo wordt een beeld gecreëerd van een personage dat niet echt bestaat. De bezoeker hoeft daar niet in mee te gaan. Die hoeft niets te doen. De twee gaan toch hun eigen gang, net als echte roddeltantes.

Op schoot

Daar kun je niet heel ver in gaan. Renate: "We hebben de act 'Jojanneke' in het Parktheater uitgeprobeerd. Toen ging ik echt bij een mevrouw op schoot zitten. 'Wat leuk dat je er bent,' zei ik. Kim pakte een fototoestel. Ik zag later op de foto dat die vrouw geschrokken was. Haar man, die naast haar zat, vond het ook eng. Dat komt dus echt te dichtbij. Nou, dat doen we niet meer. We geven nu alleen nog een hand. We hebben dat geleerd in het Parktheater. Het is een heel fijn theater. Soms kwamen er mensen naar ons toe. Die vroegen of we ergens wilden spelen."

Uren bakkeleien over een woord

"We hebben het nu heel erg druk. We repeteren elke dag. het zijn lange dagen. We moeten het echt van de samenwerking hebben. Sommige duo's geven elkaar een tekst en praten daar dan over. Bij ons gaat dat anders. Wij werken wel hard maar het gaat allemaal niet zo snel omdat we alles met z'n tweeën doen. Soms zitten we wel uren te bakeleien over één woordje. "

Kijk ook op de website: www.reijnengoed.nl